Bielsko-Biała Główna
stacja

Bielitz (1855-1921) Bielsko (1921-1939) Bielitz (1939-1943) Bielitz Hauptbahnhof (1943-1945) Bielsko (1945-1956) Bielsko Biała Główna (1956-2015) Bielsko-Biała Główna (2015-)

Kolej dotarła do Bielska w roku 1855 jako odgałęzienie Kolei Północnej Cesarza Ferdynanda z Dziedzic. Oddano do użytku budynek dworcowy zlokalizowany wówczas na północnych obrzeżach miasta. Prowadziła do niego wytyczona także wtedy ulica Kolejowa (Bahnstrasse), obecnie Barlickiego. Do roku 1878 była to stacja końcowa, wtedy bowiem oddano do użytku linię do Żywca. W celu jej przedłużenia wykonano za stacją tunel o długości 268 metrów.

Wkrótce okazało się, że istniejący dworzec jest zbyt mały do potrzeb przewozowych i rada miejska powzięła w roku 1887 decyzję o budowie nowego dworca kolejowego. Prace wykonała w latach 1889-1890 firma bielskiego architekta Karola Korna według projektu innego bielskiego architekta Karola Schulza, nawiązującego do innych obiektów dworcowych uruchomionej w roku 1888 Kolei Miast Śląskich i Galicyjskich z Kojetina przez Cieszyn i Bielsko do Kalwarii. Przy budowie nowego obiektu wyburzono halę mieszczącą perony starego dworca, ale sam budynek pozostawiono i znajduje się on do dziś przy ul. Wałowej. Na potrzeby nowego dworca wytyczono także nowa ulicę - z początku Dojazdową lub Tunelową, od 1898 roku Cesarza Franciszka Józefa (Kaiser Franz Josef-Strasse), a dzisiejszą 3 Maja. Uroczyste otwarcie nowego budynku dworca nastąpiło 26 lutego 1890 roku.

Od 11 grudnia 1895 roku komunikację z centrum miasta zapewniała linia tramwaju elektrycznego, której przebieg wytyczono od dworca przez obecną ulicę 3 Maja, Zamkową, Partyzantów, Kustronia do Cygańskiego Lasu. Dzięki dworcowi nastąpiła szybka rozbudowa Dolnego Przedmieścia w kierunku północnym.

Okres międzywojenny

W okresie międzywojennym znaczenie dworca nadal rosło, w styczniu 1920 roku uruchomiono punkt przeładunkowy wyposażony w dźwig do przenoszenia nadwozi węglarek na wózki tramwajowe i dalszego transportu do fabryk na terenie miasta.

Po roku 1945

W okresie PRLu dokonano elektryfikacji odcinka Czechowice Dziedzice - Bielsko Biała Główna (29 listopada 1963 roku), przy okazji modernizując i przebudowując stację. Z tego okresu pochodzi przejście podziemne oraz kładka prowadząca m.in. do dworca autobusowego.
30 kwietnia 1971 roku zlikwidowano ostatecznie komunikację tramwajową w Bielsku-Białej - zawieszono wówczas kursy na ostatnim istniejącym fragmencie linii tramwajowej z dworca kolejowego.

Po roku 1989 i dziś

W roku 1994 obiekt został wpisany do rejestru zabytków, ale dopiero w latach 1997-2001 zaniedbany dworzec został wyremontowany. Dzięki remontowi, którego koszt wyniósł 4 mln złotych (w tym 30% z kasy miejskiej) dokonano pełnej restauracji budynku - spod warstw farby wydobyto ceglaną elewację, wymieniono pokrycie dachowe, całą stolarkę okienną i drzwiową oraz instalacje, od strony peronów wyremontowano wiatę peronową przylegającą do budynku, położono nowy bruk, a wewnątrz odkryto ciekawe polichromie w stylu pompejańskim. Wyremontowany obiekt oddano do użytku 15 września 2001 roku.

Od października do grudnia 2013 roku wymieniano dotychczasową zdewastowaną asfaltową nawierzchnię peronów na nawierzchnię z kostki brukowej betonowej, uzupełniono uszkodzone części krawędzi peronowych oraz dokonano kompleksowego remontu przejścia podziemnego.

Do 2001 roku przy peronie 1a znajdował się niewielki skansen parowozów - obecnie są tu tory postojowe dla wagonów.

W obrębie stacji (okolice ulicy Trakcyjnej) zlokalizowana jest dawna lokomotywownia wybudowana w roku 1900 - ostatnio użytkowana jako warsztaty naprawcze dźwigów kolejowych.

Budynek obecnej nastawni dysponującej BB został wybudowany najprawdopodobniej w czasie elektryfikacji i związanej z nią przebudowy stacji. Wyburzony budynek starej nastawni był wysokim budynkiem ze strzelistym dachem krytym dachówką, bardzo podobnym do budynków nastawni wykonawczych w Czechowicach-Dziedzicach. Nastawnia ta, a także dwa posterunki pomocnicze, wyposażona jest w urządzenia przekaźnikowe PB.

Stacja posiada trzy perony dla obsługi podróżnych, w tym dwa wyspowe o długości 304 metrów - najdłuższe w polskiej części Śląska Cieszyńskiego.

Przy końcu peronu drugiego, od strony Katowic, znajdował się żuraw do nawadniania parowozów. Obecnie pozostała tylko studnia.

Na terenie stacji znajduje się czynna waga wagonowa.

Z rampy towarowej na dworcu korzystają żołnierze 18. Bielskiego Batalionu Desantowo-Szturmowego. Ma na niej miejsce załadunek i rozładunek sprzętu wojskowego, m.in. pojazdów typu Hummer.

Stacja węzłowa dla linii 139, 190 i 117 (Kalwaria Zebrzydowska Lanckorona - Bielsko Biała Główna).

Położona jest na wysokości 310 m n.p.m.

Schemat stacji

Tablica przyjazdów

Tablica odjazdów

Na mapie ↴


Zapowiedzi: Do Cieszyna 1
Zapowiedzi: Do Cieszyna 2
Zapowiedzi: Opóźniona "Narew"

Galeria (kliknij aby powiększyć zdjęcie)






km
0
000
Copyright © Koleje Śląska Cieszyńskiego 2007-
W górę strony